Waze; de navigatie-app die kennelijk is opgevoed met het idee dat je iets minstens vijf keer moet zeggen voordat iemand luistert.

“Over drie kilometer neem afslag 28 richting Arnhem, Nijmegen, Düsseldorf, München en Barcelona.”

“Hou rechts aan.”

“Hou rechts aan richting Nijmegen.”

“Over één kilometer neem afslag 28 richting Arnhem, Nijmegen, Düsseldorf, München en Barcelona.”

“Hou rechts aan.”

“Neem afslag 28.”

En dan zijn we één afslag verder.

Ik vind het knap. Hoe je met zoveel woorden zo weinig nieuws kunt vertellen.

Het ergste is dat die vrouw een feilloos gevoel voor timing heeft.

Wanneer ik alleen in de auto zit, gaat de muziek hard. Héél hard. Dat is zo’n moment waarop ik in mijn eigen bubbel kan verdwijnen. Even niemand die iets vraagt, niemand die iets van me nodig heeft en niemand die door mijn favoriete nummer heen praat.

Al duurt het meestal niet lang voordat de eerste automobilist me op de zenuwen werkt.

Maar goed, verder is het mijn moment.

En precies wanneer ik midden in het beste stukje van een nummer zit, wordt het volume gedempt.

“Hou rechts aan.”

JA SCHAT. DAT DOE IK AL.

Het is overigens fascinerend hoeveel irritatie je kunt voelen richting iemand die niet bestaat.

Ik heb inmiddels volledige gesprekken met haar gevoerd. Eenzijdig uiteraard. Zij blijft onverstoorbaar haar routeaanwijzingen oplepelen, terwijl ik haar vriendelijk verzoek haar mond te houden. Soms iets minder vriendelijk.

Het scheelt dat ze niet terugpraat. Ik vermoed dat onze samenwerking anders vrij snel zou stranden.

En toch heeft ze ook iets wat me bijzonder goed bevalt.

Want hoe heerlijk is het eigenlijk dat iemand anders gewoon precies weet waar we naartoe gaan?

Ik hoef niet na te denken over ingewikkelde knooppunten, mogelijke files of de vraag of ik bij de volgende afslag misschien toch links moet aanhouden. Er is iemand die drie kilometer vooruitkijkt, de route bewaakt en me tijdig vertelt wat de bedoeling is.

Ruim tijdig.

Hinderlijk ruim tijdig.

In het dagelijks leven ben ik best gewend om zelf vooruit te denken. Dingen te regelen, afspraken te onthouden, mogelijkheden af te wegen en ondertussen in de gaten te houden of alles nog een beetje volgens plan verloopt.

Ook wanneer niemand me daarom heeft gevraagd.

Dus ergens is het best comfortabel dat ik achter het stuur alleen maar hoef te rijden. Muziek aan, handen aan het stuur en iemand anders die zich druk maakt over de route.

Al zou ik persoonlijk iets minder behoefte hebben aan haar voortdurende bevestiging dat we inderdaad nog steeds naar dezelfde afslag onderweg zijn.

Maar misschien is haar grootste kwaliteit wel wat er gebeurt wanneer ik besluit tóch een andere kant op te rijden.

Geen zucht.

Geen opgetrokken wenkbrauw.

Geen “ik zei toch dat je daar rechts moest?”

Gewoon:

“Herberekenen.”

Wat een heerlijk concept.

Een afspraak loopt anders? Herberekenen.

Een planning gaat overhoop? Herberekenen.

Een fantastisch idee blijkt bij nader inzien toch iets minder fantastisch? Herberekenen.

Zonder eerst uitgebreid te evalueren hoe het zover heeft kunnen komen, wie er verantwoordelijk was en waarom we de oorspronkelijke route überhaupt hebben verlaten.

Gewoon een nieuwe route en door.

Ik denk dat we daar buiten de auto nog best iets van kunnen opsteken.

Zelf inbegrepen, overigens.

Want ik ben behoorlijk goed in plannen, maar wat minder enthousiast wanneer iemand halverwege besluit dat we het allemaal anders gaan doen.

Waze doet er niet moeilijk over.

Ze blijft beleefd, weet altijd een alternatief en houdt haar bestemming voor ogen. Zelfs wanneer ik haar voor de zoveelste keer volledig negeer.

Misschien moet ik haar dus wat meer waarderen.

Ze zorgt ervoor dat ik ergens aankom, terwijl ik ondertussen lekker mijn muziek kan luisteren en me druk kan maken over mensen die op de middelste baan blijven hangen.

Een vrij comfortabele taakverdeling.

Maar toch nog één bescheiden verzoek aan Waze.

Eén keer aankondigen is voldoende. Twee keer kan nog. Bij drie keer begin ik terug te praten.

En bij vijf keer overweeg ik een andere route. Uit principe.

“Over drie kilometer neem afslag 28 richting Arnhem, Nijmegen, Düsseldorf, München en Barcelona.”

JA. IK. WEET. HET.